ประเทศไทยจัดแบ่งพระพุทธรูปรุ่นเก่าที่ค้นพบไว้ 2 แบบ คือ แบบที่ 1 ได้รับอิทธิพลจากศิลปะอินเดียแบบอมราวดี หรือ แบบลังการุ่นต้น          (พุทธศตวรรษที่ 7-9)  ซึ่งเป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ขนาดเล็กที่ครองจีวรห่มเฉียงเปิดพระอังสาขวา จีวรเป็นริ้ว  มักแสดงปางประทานอภัยหรือทรงสั่งสอน    (วิตรรกะ)  แบบที่ 2 คือ แบบที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะอินเดียแบบคุปตะและหลังคุปตะ ได้แก่ ศิลปะทวาราวดี พระพุทธรูปครองจีวรเรียบ มีทั้งครองจีวรห่มคลุมและห่มเฉียง แต่บัดนี้  ได้ค้นพบพระพุทธรูปอีกองค์หนึ่งซึ่งอยู่ในระหว่างแบบที่ 1 และแบบที่ 2 เป็นพระพุทธรูปศิลาครึ่งองค์ สูง 59.3 ซม.  มีขมวดพระเกศาแบบเรียบติดกับพระเศียร พระเกตุมาลาแบนมาก ด้านหลังพระเศียรมีประภามณฑลเป็นวงกลม  ครองจีวรห่มเฉียงแบบศิลปอมราวดี แต่จีวรเรียบไม่มีริ้ว กำหนดอายุราวพุทธศตวรรษที่10-11 เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติพระนคร.