ศิลาจารึกนี้เป็นศิลาจารึกภาษาสันสกฤตที่เก่าที่สุดที่ค้นพบในแหลมอินโดจีนและหมู่เกาะอินโดนีเซีย  ค้นพบที่หมู่บ้านโวคาญ  เขตเมืองญาตรัง   เป็นจารึกที่สลักบนหินแกรนิต สูงกว่า 2.70 เมตร ตัดเป็นเสารูปสี่เหลียมกว้าง 72 เซนติเมตร หนา 67 เซนติเมตร  ตัวอักษรที่จารึกมีขนาดใหญ่ความสูงราว 4 เซนติเมตร และคล้ายคลึงกับตัวอักษรบนจารึกของ รุทรทามัน  (Rudradaman)  ที่ คิรนรร  (Girnar)  ของวาสิษฐีบุตร (Vasisthiputra)  ที่กันเหริ (Kanheri)  ซึ่งมีอายุอยู่ในพุทธศตวรรษที่ 7-8  ศ. ฟิลลิโอซาต์ อธิบายว่า  แม้จะจารึกในภาษาสันสกฤต แต่ต้นเค้าเดิมคงมาจากประเพณีทมิฬ และคงไม่ใช่จารึกในพุทธศาสนา แต่แสดงประเพณีตามแบบศาสนาฮินดู และสรุปว่า  พระเจ้าศรีมาระอาจเป็นพระราชาในราชวงศ์ปาณฑยะทางประเทศอินเดียภาคใต้  ตามตำแหน่ง “มารัน”  ในภาษาทมิฬ  และอาจเป็นเพียงเชื้อสายของพระองค์เท่านั้นที่มาแสดงให้เห็นถึงประเพณีของราชวงค์ปาณฑยะในอาณาจักรในแหลม
อินโดจีน.